нαℓαℓ 💓ιѕℓαмι¢💓 ѕтσʀу

❖•ೋ° °ೋ•❖ ╬╬═════════════╬╬                ❤️‍🩹 ፈዉስ ❤️‍🩹 ╬╬═════════════╬╬             ❖•ೋ° °ೋ•❖      ╭─┅┅┅┅┅─╮        ✯ ክፍል  20 ✯      ╰─┅┅┅┅┅─╯

ሳራ

በሩን እንደዘጋሁ ወለሉ ላይ ወደቅኩ። የዋጥኳቸው ስሜቶች በሙሉ እንደ ማዕበል መጥተው ወረሩኝ። ከባድ ለቅሶ መላ ሰውነቴን አናወጠው። በጥቂት ደቂቃዎች ውስጥ ከቁጥጥሬ ውጭ ሆንኩ። ሆዴን አጥብቄ ይዤ እየተንሰቀሰቅኩ የጩኸቴን ድምፅ ለመደበቅ ሞከርኩ። አሁን ይህን ከቁጥጥር ውጭ የሆነ ለቅሶ ለማስቆም የማደርገው ምንም ነገር የለም። ምክንያቱም ራሴን ለማስቆም በሞከርኩ ቁጥር ይበልጥ ብዙ ትዝታዎች ይፈጠሩና ሁኔታውን ይበልጥ ያባብሱታል። ወደ አልጋዬ ሄጄ እንደ ኳስ ተጠመጠምኩ። ትልቅ ሀዘን በውስጤ ገባ። የደረሰብኝ አካላዊ ጉዳት ቢድንም፣ የደረሰብኝ ስሜታዊ ጉዳትና በሺዎች የሚቆጠሩ የትዝታ ጠባሳዎች ግን... ያንን የሚፈውስ ምንም ነገር የለም። ምንም። ለአጭር ጊዜ ዓይኖቼን አጥብቄ ጨፈንኩ። እንባዬ በፍጥነት ይወርድና ስካርፌን በሙሉ አረጠበው። ኢስማኤ..ል፣ ምንድነው ያደረጉህ?

ዘካርያስ

የሳራ አባት እንድሄድ በፈቀዱልኝ ቅጽበት ደስታዬን መቆጣጠር አልቻልኩም። አሚር ከሆስፒታል ከወጣ ጥቂት ጊዜ ሆኖታል፣ ነገር ግን የሳራ የግል ጠባቂ በመሆኔ ሥራዬን ችላ ብዬ ጓደኛዬን ለማየት አልቻልኩም ነበር። አሁን ግን በመጨረሻ ወደ እሱ እየሄድኩ ነው። በትልቅ ፈገግታ ፊቴ ተሞልቶና እጆቼን ዘርግቼ እየተራመድኩ ከመሄድ የሚያግደኝ ምንም ነገር አልነበረም። ዛሬ ጠዋት ብዙ ያልመለስኳቸው ጥሪዎች ስላገኘሁ መጀመሪያ ለአሚር ነበር የደወልኩት። እሱም ሙሉ በሙሉ ሊድን እንደሆነ ነግሮኝ ነበር። በክፍሉ ውስጥ ከነበሩት 30 ያህል ሰዎች መካከል ዓይኖቼ እሱን ሲፈልጉ፣ ወዲያውኑ ወንበር ላይ ተቀምጦ ሙዝ እየበላ አየሁት። "አንተ!" ብዬ እጄን ወደ ላይ አነሳሁ፤ አሚርም ድምፄን ሲሰማ ብድግ አለ። ሁለታችንም ሞኝ የሆነ ፈገግታ ተለዋወጥን። ለመጨረሻ ጊዜ ስንገናኝ ሁኔታው በጣም ግራ የተጋባ ስለነበር እርስ በርሳችን ደህንነታችንን እንኳ መጠያየቅ አልቻልንም ነበር። አሁን ግን በመካከላችን ያለው ርቀት 5 ጫማ ብቻ ስለነበር ዘልዬ ተጠመጠምኩበት። "ጥሩ ሁኔታ ላይ ነህ ወንድሜ" ብዬ ጀርባውን በኃይል መታሁት፤ እሱ ግን በሕመም ፊቱን አኮሳተረ። "በጣም አትመታኝ እንጂ ሰውየው" አለኝና ራሱን ገለል አደረገ፤ እኔ ግን ፈገግ አልኩ። ሳራን ባዳንበት ቀን አሚር ጎኑ ላይ በጥይት ተመቶ ነበር። ዕድለኛ ሆኖ ውስጣዊ አካሉ ብዙም አልተጎዱም። የጥይት መከላከያ ልብሱ ባይኖር ኖሮ በሕይወት አይተርፍም ነበር። አሚር በጉጉት እየጠበቀኝ ሳለ "ምን እንዳመጣሁልህ እይ" አልኩት ፈገግ ብዬ። "ቀደም ብዬ እንደገመትኩት በጣም ተዝረክርከሃል ስለዚህ..." አልኩና ስሜቱ እንዲጨምር እጄን በኪሴ ውስጥ ካስፈለገው በላይ አቆየሁት። "የሆነ ነገር ገዝቼልሃለሁ" አልኩት። አንድ ትንሽ ቀይ chapstick ሰጠሁት፤ እሱም ምን እንደሆነ ባለመረዳት ተቀበለኝ። "የምትወደው አዲስ ቸኮሌት ነው " ብዬ በሹክሹክታ ነገርኩት። አሚር ሲመለከተው chapstick መሆኑን አወቀ። "ዝም በል! አንተ ጓደኛዬ ነህ። ከዚህ ቆሻሻ ነገር የተሻለ ነገር ልታመጣልኝ ይገባ ነበር" አለና ከፍቶ አሸተተው። "የቸኮሌት ሽታ አለው" አልኩት፣ ለስጦታዬ ምስጋና እንዲሰጠኝ በማሰብ። አሚርን ለማየት በነበረኝ ችኮላ ሱቅ እንደገባሁ በመደርደሪያው ላይ መጀመሪያ ያየሁትን ነገር ነው ያነሳሁት። chapstick መሆኑን ያወቅኩት መኪናዬ ውስጥ ከገባሁ በኋላ ነው። ለሰው ስጦታ መምረጥ ስለማይሳካልኝ፣ ሁልጊዜ መጀመሪያ ያየሁትን ነገር የመግዛት ልማድ አለኝ። አሚር ይቀባዋል ብዬ ስጠብቅ፣ እሱ ግን እኔን አየኝና በድንገት አፌ ውስጥ ከተተው። "ለመሆኑ ሚስትህ እንዴት ናት?" አለኝ አሚር እንደገና ወደ ወንበሩ ተመልሶና ሙዙን እየገመጠ። ከአፌ አውጥቼው ጣዕሙ ጥሩ እንደሆነ ነገርኩት። "ምምም... ይህ በእውነት ጣፋጭ ነው" አልኩና ጠረጴዛው ላይ አስቀመጥኩት። "ዛሬም መጀመሪያ ያየኸውን ነገር ነው የገዛኸው አይደል?" ብሎ አሚር ጠየቀኝ። እኔ ግን ምንም አልመለስኩም፣ በትከሻዬ 'ምን ላድርግ' የሚል ምልክት ብቻ ሰጠሁት። "ለመሆኑ ለሚስትህ እንዴት ነው ስጦታ የምትመርጠው?" ብሎ ጠየቀኝ። አንቆኝ ነበር። ለሳራ አንድም ቀን ስጦታ ገዝቼላት አላውቅም፣ ብገዛላት እንኳ ምናልባት እኔን ልትበላኝ ትችላለች። "አይ..." ብዬ ሳቅኩ። "እኛ... እንደዚህ ዓይነት ግንኙነት የለንም።" "ምን? ምን ማለትህ ነው?" አለኝ። የአሚርን ጥያቄ እንዴት እንደምመልስ አሰብኩና ስለ ግንኙነታችን እውነታውን ነገርኩት። "ለእሷ እኔ ለደህንነቷ ስል አብሪያት እንድኖር የተገደድኩ ሰው ነኝ" አልኩት። አሚር በጥልቀት እያሰበ እኔን ተመለከተኝ። ሙዙን እያኘከ ራሱን ነቀነቀ። "ገባኝ" አለ። "መጥፎ ባል እንደምትሆን አውቅ ነበር" አለኝ በግልጽ። በዚህ ላይ ልከራከረው አልቻልኩም፣ በሰርግ ቀን አስለቅሻት ነበር። እኔና አሚር እውነቱን በግልጽ የምንነጋገርና የማንቀያየም ዓይነት ግንኙነት አለን። እሱ ለእኔ የሕይወት ዘመን ወንድሜ ነው ምንም እንኳ በደም ባንዛመድም። በሕይወቴ ውስጥ ካሉኝ ሰዎች ሁሉ እጅግ አስፈላጊው ሰው እሱ ነው። ያለኝ ብቸኛ ቤተሰብ እሱ ነው። አሚር ከወንበሩ ላይ ዞር አለና በግራ እጁ የበላውን ሙዝ ወደ ቆሻሻ መጣያ ለመወርወር ሞከረ፣ ነገር ግን ሙዙ ጠረጴዛው ላይ አረፈ። **** 👉 ክፍል 21 ከ 150 ሪያክሽን በኋላ ይቀጥላል…...

❖•ೋ° °ೋ•❖ ╬╬═════════════╬╬                ❤️‍🩹 ፈዉስ ❤️‍🩹 ╬╬═════════════╬╬             ❖•ೋ° °ೋ•❖      ╭─┅┅┅┅┅─╮        ✯ ክፍል  19 ✯      ╰─┅┅┅┅┅─╯

ሳራ

በመጨረሻም ወደ ቤታችን ተመለስን። ለእኔ እጅግ ሰላም የሚሰማኝና ደህንነቴ የተጠበቀበት ቦታ። ቤታችን በተራ አጥር ሳይሆን፣ እጅግ ዘመናዊ በሆኑ ቴክኖሎጂዎች የታጠረ ነው። ከሁለት ወራት በፊት በጠለፋ ተወስጄ ከተመለስኩና ከሆስፒታል እንደወጣሁ፣ አባቴ ለደህንነቴ ሲል ምንም አይነት ወጪ አልቆጠበም። አልሀምዱሊላህ፣ ቤተሰቦቼ በሀብትና በንግድ ስራ የተሳካላቸውና የተባረኩ ናቸው። በዱባይ ውስጥ ከገጠመን አስከፊ ሁኔታ በሰላም እወጣለሁ ብዬ አስቤ አላውቅም ነበር። ነገር ግን ዘካርያስ ያደረገው ነገር ሁሉ አስደመመኝ፤ ለእኔ ከልቡ እንደሚጨነቅልኝም አረጋገጥኩ። እኔን በሰላም ከማምጣቱም በላይ፣ በአውሮፕላን ማረፊያ ውስጥ የምሰግድበት ክፍል ፈልጎ አመቻችልኝ። እኔ እስከምሰግድ ድረስም በሩ ላይ ቆሞ ይጠብቀኝ ነበር። ይህንን እንዲያደርግልኝ እኔ አልጠየቅኩትም ነበር... አባቴ ስልኩን በድንገት ከዘጋንበት ጊዜ ጀምሮ በከፍተኛ ጭንቀት ውስጥ ነበር። ከስራው ቀድሞ ወጥቶ፣ በቤቱ ኮሪደር ላይ ወዲያ ወዲህ እያለ ነበር የጠበቀን። ስንደርስ አባቴ በደስታ አቅፎኝ "አልሀምዱሊላህ" እያለ ደጋግሞ ተናገረ። ዘካርያስ አውሮፕላን ከመሳፈራችን በፊት ለአባቴና ለስራ አለቃው ለጆን ደውሎ ነበር። እቃዎቻችን ዱባይ ስለቀሩ ምንም የምይዘው ቦርሳ አልነበረኝም። ወደ ክፍሌ ገብቼ ፀጉሬን ፈታሁና የሞቀ ሻወር ገባሁ። ብዙ ጊዜ ሻወር ውስጥ መቆየት ባልወድም፣ በዚህ ሰዓት ግን የዛለ ሰውነቴ እንዲዝናና ፈለግኩ። ዘካርያስ ከመጣ እንዲገባ የክፍሌን በር ክፍት አደረግኩት። በሩጫውና ዝላይ ወቅት የነበረው አቧራ በልብሴና በፊቴ ላይ ነበረ። ያንን ዘለላ ዝላይ ሳስበው አሁንም ይጨንቀኛል፤ ዓይኖቼን ጨፍኜ ያንን አስፈሪ ስሜት ከአእምሮዬ ለማውጣት ሞከርኩ። ከፍታን እፈራለሁ። ነገር ግን ዳግመኛ እንዲህ ያለ ነገር ላለማድረግ ወሰንኩ። ኢንሻአላህ። ገላዬን ታጥቤ ከወጣሁ በኋላ የሰላት ምንጣፌን ዘረጋሁ። ምንም እንኳን እንቅልፍ ቢጫጫነኝም መስገድ ነበረብኝ። በአውሮፕላኑ ውስጥ ሳለን በቅዠት እንዳልጮህና እንዳላፍር ፈርቼ አልተኛሁም ነበር። ይልቁንም ከዘካርያስ ጋር ፊልም አየን፤ እሱ እንቅልፍ ሲወስደው ግን ወደ እሱ እያየሁ ለእሱ ያለኝ ስሜት እንዴት በከፍተኛ ሁኔታ እየተቀየረ እንደሆነ አሰብኩ። ሰገድኩና ረጅም ዱዓ አደረግኩ። ከዚያም ፎጣዬን እንደጠቀለልኩ አልጋዬ ላይ ጋደም አልኩ። በጣም ደክሞኝ ስለነበር ሌላ ነገር ለማድረግ አቅም አልነበረኝም። ሰዓቱን ስመለከት ቤት ከገባን ሁለት ሰዓት አልፎታል። ዘካርያስ ለምን እስካሁን አልመጣም? አባቴና ዘካርያስ ለሁለት ሰዓት ያህል ምን እያወሩ ነው? ቁርአን ለማንበብ ብሞክርም፣ አእምሮዬ ግን በሰዓቱ ላይ ነበር። ዘካርያስ በጣም ቆየ። ቁርአኔን አንብቤ 20 ገጾችን ጨረስኩና አስቀምጬው ተመልሼ ስመጣ ለመቀጠል ወሰንኩ። ምን እየተካሄደ እንዳለ ማወቅ ነበረብኝ። እውነቱን ለመናገር ማተኮር አልቻልኩም። ስሊፐር ለብሼ ወደ ታች ወረድኩ፤ የት መሄድ እንዳለብኝ አውቃለሁ። ቤታችን ውስጥ አባቴ ብዙ ጊዜ የሚያሳልፍበት አንድ ክፍል ብቻ ነው። የአባቴን ቢሮ በር አንኳኳሁና "መግባት ትችያለሽ" የሚል ጥሪ ከሰማሁ በኋላ ገባሁ። ግን ዘካርያስ እዛ አልነበረም። "እየጠበኩሽ ነበር" አለ አባቴ ብዕሩን አስቀምጦ መነፅሩን አውልቆ የዓይኑን ጥግ እያሻሸ። መጽሐፍ መደርደሪያውንና በመስኮቱ አጠገብ ያለውን ነጭ ሶፋ ተመለከትኩ። "ሁሉም ነገር አሪፍ ነው አይደል?" "አዎ አባዬ። ምን እያደረክ ነው።" "አንዳንድ ነገሮችን እየተከታተልኩ ነው" አለና መነፅሩን መልሶ አድርጎ በወረቀቶቹ ላይ አተኩሮ ተመለከተ። ግንባሩ ላይ ያሉት መጨማደዶች ከወትሮው የጨመሩ ነበሩ። ከቀድሞው ወጣትነት ይልቅ ጭንቀት በፊቱ ይነበባል። "ምሳ ልስራልህ?" አልኩኝ። "አይ የኔ ልጅ አልፈልግም። አንቺ ግን ሄደሽ መብላት ትችያለሽ። ምግብ ስሪያችን ዛሬ ጠዋት መጥታ የሆነ ነገር ብፍሪጁ ውስጥ አስቀምጣለች ሄደሽ ብዪ።" አንዳንድ ጊዜ የራሳችን ምግብ ሰሪ እንዳለን እረሳለሁ። ሰራተኛችን እንደ መንፈስ ናት። ትመጣለች፣ ታበስላለች፣ ከዚያም ሳትረበሸን ትሄዳለች። ጥቂት ጊዜያት ወደ ኩሽና ስትሄድ አይቻት ነበር፤ ነገር ግን እኔን እንድታይ አልፈለኩም። እኔ ብዙም ከሰው ጋር አልግባባም። "እሺ። ሌላ ምረዳህ ነገር አለ? እኔ ነገሮችን የማስተካክል ብቃት አለኝ ታውቃለህ..." አልኩኝ የአባቴን ስሜት ለማሳደግ እየሞከርኩ። ግን አሁንም ጭንቀት ይሰማው ነበር። የኔን ሸክም እየተሸከመ ያለ ይመስላል። "አይ ችግር የለውም። አንቺ የምታደርጊልኝ ነገር ቢኖር ራስሽን ተንከባክበሽና ወርደሽ መመገብ ብቻ ነው። ያ ነው የሚያስፈልገኝ" አለ። ፈገግ እያለ፣ ነገር ግን ፈገግታው ወደ ዓይኖቹ አልደረሰም። ቤቴ ከገባሁ ጀምሮ ሁልጊዜ ፈገግ ይላል፣ ነገር ግን ፈገግታው ከልቡ የመነጨ አልነበረም። እውነተኛ ደስታ እንዲሰማው ለማድረግ የሆነ ነገር ማድረግ እንደምችል ተመኘሁ። ባለፈው አንድ ወር ውስጥ ብዙ ነገር አጥቷል። እኔም እንደዛው። በፍጥነት ዓይኖቼን ወደ መስኮት አዞርኩት፤ የውጭው ውበት ስሜቴን ሊያነሳው ይችላል ብዬ ተስፋ አደረግኩ። የሆነ ድምፅ ሰማሁና አይኖቼ ወደ አባቴ ተመለሱ። ፋይሎችን እያነሳ ከስር የሆነ ነገር ሲፈልግ ተመለከትኩ። "ምን ጠፍቶብህ ነው?" አልኩኝ። "ብዕሬ እዚህ ነበር አሁን ወዴት እንደሄደ አላውቅም" አለ አባቴ እየፈለገ። "አትጨነቅ፣ ሌላ አመጣልሃለው" አልኩኝ፤ ምክንያቱም እኔ እዚያው በአቅራቢያው ወዳለው መሳቢያ አጠገብ ነበርኩ፤ እዚያም ብዙ ጊዜ ብዕሩን እንደሚያስቀምጥ አይቼዋለሁ። በብዙ አጋጣሚዎች ከአባቴ ብዕሮችን ሰርቄ ወደ ክፍሌ ለመውሰድ ብሞክርም፣ ሁልጊዜ ያውቃቸውና እኔን ከመቅጣት ይልቅ ሁሉንም እቃዎች ይቆልፍባቸው ነበር። አሁን ግን ልጅ አይደለሁም፤ ስለዚህ በክፍሉ ውስጥ ያለው ነገር ሁሉ በቀላሉ ይገኛል። ወደ መሳቢያዎቹ ሄድኩና ከፈትኩ፤ እዛው ደርቄ ቀረሁ። አንድ ፎቶ አየሁ። የዚያን ሰው ደስተና ፈገግታ ስመለከት አይኖቼና ጉሮሮዬ ተቃጠሉ። በጭንቅ ዋጥኩዋቸው። ቢያንስ አሁን አባቴ በዚህ ሁሉ ጭንቀት ላይ እያለ ስለ እሱ ማሰብ አልፈልግም። የሆነ ከባድ ነገር ጉሮሮዬ ላይ ወረደና መዋጥ አስቸገረኝ። በፍጥነት መሳቢያውን ዘግቼ የእንባዬን ጠብታዎች ጠረኩ። ትዝታዎቹ በጣም ጠንካራና ኃይለኛ ነበሩ፤ ምንም ያህል ብሞክር መቆጣጠር የማልችላቸው እንባዎች ወረዱ። "ሳራ?" የአባቴን ድምፅ ሰማሁና ወዲያውኑ ቀና አልኩኝ። የጭንቀት ድምፁ እንባዬን አቆመው። "አገኘሽ?" ብሎ ጠየቀኝ። የፊቴን እንባ ጠረኩ። በዚህ ጊዜ እንባዎቼን መቆጣጠር ችያለሁ። መልስ ከመስጠቴ በፊት በጥልቀት ተነፈስኩ። "እም..." እያልኩኝ እያለ አሁንም በትንሹ እየተንቀጠቀጠ ያለውን የመሳቢያ እጀታ ወደታች ተመለከትኩ። "ተይው በቃ ችግር የለውም። አገኘሁት" አባቴ ሲል ሰማሁት። እሱ ወደ ታች ጎንበስ ብሎ ብዕሩን ሲያነሳ እፎይታ ተሰማኝ። ይህን እንደ መልካም አጋጣሚ ተጠቅሜ በፍጥነት በሩን ከፍቼ ወጣሁ። እየሮጥኩ የምወጣ መስዬ እንባዬን ላለማሳየት እየሞከርኩ፣ በቀጥታ ወደ ክፍሌ ሮጥኩ። **** 👉 ክፍል 20 ከ 150 ሪያክሽን በኋላ ይቀጥላል…...

ዛሬ ስለማይመቸኝ ልለቅላቹህ አልችልም ስለዚህ በጊዜ ተኙ ለማለት ነው ☺️ መልካም እንቅልፍ ይሁንላቹህ 😢

❖•ೋ° °ೋ•❖ ╬╬═════════════╬╬                ❤️‍🩹 ፈዉስ ❤️‍🩹 ╬╬═════════════╬╬             ❖•ೋ° °ೋ•❖      ╭─┅┅┅┅┅─╮        ✯ ክፍል  17 ✯      ╰─┅┅┅┅┅─╯

ሳራ 

ከፍተኛ ፍርሃትና ድካም ይሰማኝ ነበር። ካልሲዬ እስከ ጫማዬ ግርጌ ድረስ ወርዶ ነበር፣ እናም ለማስተካከል ከፍተኛ ጉጉት ነበረብኝ። ወገቤ ያቃጥለኝ ነበር፤ እንዲሁም ከልቤ ውስጥ አስወጥቼ ለመቅበር የሞከርኳቸው አስከፊ ትዝታዎች ቀስ በቀስ ወደ አእምሮዬ ይመለሱ ነበር። ዘካርያስ፣ ምንም ሳላውቅ እጄን እንደያዘኝና ተቃውሞዬን ችላ ብሎ ወደ ሆተሉ ኩሽና ጎተተኝ። ከመግባት በፊትም ውድ የምግብ ሽታ አፍንጫዬን ሳበው። በሩን በኃይል ከከፈተ በኋላ በእንፋሎት በተሞላው ኩሽና ውስጥ ገባን። አንድ ሰው በፍርሃት ጮኸ። ወለሎቹ የሚያዳልጡ ነበሩ፤ ድንገት ስንታጠፍ እግሬ ተንሸራቶ ሚዛኔን ሳትኩ፣ በወገቤ የሆነ ብረት መታሁ። ያ ከባድ ግጭት ጥቂት ሳህኖችና ብርጭቆዎች ተንሸራተው እንዲሰበሩ አደረገ፤ ይህም የሰራተኞቹን ትኩረት ሳበ። የብዙ ሳህኖች መሰባበር ድምፅ አስደነገጠኝ። ዘካርያስ ቆመና እኔ ደህና መሆኔን ለማየት ተመለከተኝ። ለማመን የሚያስቸግር ህመሜን ላለማሳየት ምላሴን ነከስኩ። የውጭ ዜጎች በሆኑ ቃላት እየተሳደቡ ወደ እኛ ተጠጉ፤ የተለያዩ እቃዎችን ይዘው ነበር። ነገር ግን ህይወቴን ለማዳን በመሞከር የይቅርታ እይታ እንኳ ሳልሰጣቸው ወደ ኋላ በር ሄድን። ከኋላ በር ስንወጣ የቺዝና የትኩስ ምግቦች ጠንካራ ሽታ ድጋሜ አፍንጫዬን ሳበው፤ ለሕይወታችን ስንል በሩን ከፍተን ውጭ ያለውን ንጹህ አየር በፍጥነት ተቀበልን። የመያዝ ፍርሃት ወገቤ ላይ ከደረሰበት ህመም ይልቅ እጅግ የላቀ ነበር። በእርግጠኝነት የወገቤ ህመም እስከ ምሽት ድረስ ትልቅ ቁስል እንደሚሆን እርግጠኛ ነበርኩ። ከሁለተኛው በር በኋላ በመጨረሻ ቆምን። ዘካርያስ ቆም ብሎ ይቅርታ በሚጠይቁ ዓይኖች ተመለከተኝና እጆቼን ይዞ ወደ እኔ ዞረ። "ይቅርታ" አለ አንድ እርምጃ ወደ ኋላ እያፈገፈገ። "ይህ እንዲሆን አልፈለኩም ነበር።" ዓይኖቼ በእንባ ተሞሉ፤ መውጫ የሌለው ቦታ ላይ ቆመን ለምን በፍጥነት እንደማንወጣም ግራ ገባኝ። ወደ ጥልቅ ዓይኖቹ ተመለከትኩ፤ ምን እየተፈጠረ እንደሆነ አልገባኝም። በወገቤ ላይ ስለደረሰው ጉዳት ነው የሚያወራው ብዬ አሰብኩ፤ ነገር ግን እሱ ስለዚያ በፍጹም እያወራ አልነበረም። ጉዳዩ ሙሉ በሙሉ ሌላ ነገር ነበር።

ዘካርያስ

ይህንን ሆቴል የመረጥኩት ለዚህ ልዩ ምክንያት ነበር። ከአውሮፕላን ማረፊያ ጀምሮ እስከ ዱባይ ድረስ ባለው ጉዞዬ ሁሉ፣ ስራዬን በቀላሉ ለመወጣት የሚያስችሉኝን መንገዶች ሳሰላስል ነበር የቆየሁት። የሆቴሉ አቀማመጥ ለተልእኮዬ በጣም አስፈላጊ ነበር። ሁሉንም ነገር ከላይ እስከ ታች በሚገባ ያቀድኩ መስሎኝ ነበር፤ ነገር ግን አንድ ትንሽ ነገር ዘንግቼ ነበር። ሳራ ልትደክምና ልትወድቅ ተቃርባ ነበር፣ እኔ ግን አጥብቄ ያዝኳት። ለጥቂት ደቂቃዎች ብቻ ጥንካሬዋን መሰብሰብ ነበረባት። የጀርባ ቦርሳዬን አውልቄ ወደ ታች ወረወርኩት፤ ቦርሳው መሬት ሲያርፍ የሚሰማው ድምፅ ለስላሳ ነበር። ከዚያም ወደ ሳራ ዞርኩ። "በዚህ ነገር ላይ ልታምኚኝ ይገባል" አልኳት። ሳራ ራሷን በመነቅነቅ እሺታዋን ገለጸችና ከፊቷ ወደዘረጋሁት እጄ ተመለከተች። "ለመዝለል እንዲመችሽ ትንሽ ወደ ላይ እንድትወጪ አግዝሻለሁ" ስላት፣ ሳራ ለመጀመሪያ ጊዜ ያለ ምንም ማቅማማት የምለውን ሁሉ ትሰማኝ ነበር። ሰዎቹ ያሉበትን ቦታ እንዳላወቁ ብጠራጠርም፣ በሩን በዓይኔ እቃኝ ነበር። ሆቴሉ በጣም ትልቅ ነው፤ እንደ እኔ ግምት ከሆነ እነሱ ጎበዝ ከሆኑ እኛን ለማግኘት ቢያንስ አምስት ደቂቃ ይፈጅባቸዋል። ወደ ኋላዬ በሩን አንድ ጊዜ ተመለከትኩ፤ አሁን ደህና መሆናችንን አረጋገጥኩ። አሁን የቀረን ነገር ቢኖር መዝለል ብቻ ነው። "አይዞሽ" አልኳት ትከሻዋን እየነካሁ። ወደ ታች ለማየት ፈርታ ሰውነቷ ይንቀጠቀጥ ነበር። "ከፍታ እንደምትፈሪ አውቃለሁ፣ ግን እመኚኝ፤ እንድትወድቂ አልፈቅድም። እኔ ቀድሜ እወርዳለሁና እቀበልሻለሁ፣ እሺ?" አልኳት። ሳራ ትንፋሿን ሰብስባ ራሷን ነቀነቀች። እኔ መጀመሪያ ዘልዬ ወረድኩ። "እሺ! አሁን ዝለዪ!" አልኩኝ እጆቼን ዘርግቼ። እሷን ብቀበላት እንኳ መጎዳቷ አይቀሬ ነበር። እኔ ለስላሳ ትራስ አይደለሁም፤ ነገር ግን በትክክል ከዘለለችና እኔም በሚገባ ካቀፍኳት ምናልባት ጉዳቱ ላይከፋ ይችላል። እውነቱን ለመናገር እንዲህ ያለ ነገር ስሰራ የመጀመሪያዬ ነበር። ከከፍታ ላይ የሚወድቅን ሰው ተቀብዬ አላውቅም። ከመሬት ያለው ከፍታ ወደ 3.6 ሜትር ገደማ ይሆናል። እኔ ራሴ ስወርድ መሬት ላይ ባሉት ድንጋዮች እጆቼ ተቧጭረዋል። "ሳራ ቶሎበይ፣ አሁኑኑ!" ብዬ ጮህኩ። ነገር ግን በደንብ ስመለከታት በጣም ደንግጣ ነበር። ፊቷ ተለዋውጦ ነበር፤ ጠላቶቻችን ደግሞ በማንኛውም ሰከንድ በሩን ሰብረው ሊገቡ ይችላሉ ብዬ ሰጋሁ። "ሳራ፣ ነይ እንጂ!" አልኩ በጭንቀት። ይህ ጥሩ አልነበረም። ይህንን በሚገባ ማሰብ ነበረብኝ። ከራሴ ጋር ትንሽ ተጣላው። "ሳራ፣ አሁኑኑ ዝለዪ!" ወደ ጫፉ ስትጠጋ መላ ሰውነቷ ሲንቀጠቀጥ አየሁ። እጆቿን ለዝላይ አዘጋጅታ ነበር፣ ነገር ግን ልክ ልትዘል ስትል ወደ ኋላ አፈገፈገችና ራሷን እየነቀነቀች እምቢ አለች። ይህኛው ከፍታ ውደ 3.6 ሜትር ስለሚረዝም ተመልሼ ወደ ላይ መውጣት አልችልም። አይ መከራዬ! "ሳራ... እኔ... በደንብ ይዝሻለው። እንድትወድቂ አልፈቅድም፣ ቃል እገባልሻለሁ" አልኳት። ብቸኛው አማራጭ እሷ ስትዘል ሙሉ ክብደቷን እኔ ላይ እንዲያርፍ ማድረግ ነበር። ጉዳቱን እንዲቀንስልኝ የጀርባ ቦርሳዬን አጥልቄ ተዘጋጀሁ። **** 👉 ክፍል 18 ከ 150 ሪያክሽን በኋላ ይቀጥላል…...

❖•ೋ° °ೋ•❖ ╬╬═════════════╬╬         ❤️‍🩹 ፈዉስ ❤️‍🩹 ╬╬═════════════╬╬ ❖•ೋ° °ೋ•❖      ╭─┅┅┅┅┅─╮       ✯ ክፍል 16 ✯      ╰─┅┅┅┅┅─╯

ሳራ

በጭንቅላቴ ላይ የነበረውን ፎጣ በሂጃብ እስከምቀይር ድረስ ዘካርያስ ጠበቀኝ። ሂጃቤን በደንብ እስካስተካክል ድረስ ዘካርያስ በአክብሮት ዓይኖቹን ወደ ጣሪያው ሰቅሎ ታገሰኝ፤ ምንም እንኳን ሁኔታው አስቸኳይ ቢሆንም፣ የእኔን ፍላጎት ማክበሩ አስደስቶኛል። "ተከተዪኝ" አለኝ ዘካርያስ ከክፍሉ ስንወጣ። ዘካርያስ ከዚህ በፊት አይቼው የማላውቀውን የጀርባ ቦርሳ መያዙን አስተዋልኩ፣ ነገር ግን ምንም ጥያቄ አልጠየቅኩትም። ሊፍቱን ሲጠብቅ በፊቱ ላይ ለመጀመሪያ ጊዜ የስጋት ጥላ ሲያርፍበት አየሁ። ነገር ግን ስጋቱ ለጥቂት ጊዜ ብቻ ነበር፤ የሊፍቱ በር ከመከፈቱ በፊት ዞር ብሎ ፈገግ አለልኝ። "ከእንግዲህ እዚህ መቆየት አንችልም" የሚል አጭር ንግግር ብቻ ተናገረና ወደ ሊፍቱ በፍጥነት ገባን። ምን እንደተፈጠረ አልጠየቅኩትም፣ እሱም ዝርዝር መረጃ ሊሰጠኝ አልፈለገም፤ ይህም ለእኔ የተሻለ ነበር። አእምሮዬ ለዚህ ዓይነት ድንገተኛ ሁኔታዎች የተዘጋጀ አይደለም፣ ስለዚህ በዚህ ሁኔታ ውስጥ ዝርዝር ነገር ባላውቅ ይሻለኛል። በሆቴሉ ውስጥ በፍጥነት እየመራኝ ሲሄድ፣ በሁለተኛው ፎቅ ላይ ለሚሮጡና ግራ ለተጋቡ የሆቴሉ ሰራተኞች ምንም እንዳልተፈጠረ ለማሳየት ፈገግ እል ነበር። ለእኔ ሁሉም ነገር የተለመደ ይመስል ነበር፤ እንዲያውም ያልተለመደ ባህሪ እያሳየ ያለው ዘካርያስ ነበር። የእሱ ረጅም እርምጃዎች እሱን ለመከተል እንድለፋ አድርገውኛል። ከአንዱ ኮሪደር ወደ ሌላው ኮሪደር ስንዘዋወር፣ አንዳንድ ጊዜም የመጣንበትን መንገድ እየቀየርን በሌላ ስንመለስ፣ ሁኔታው ገና በደንብ አላሰጋኝም ነበር። ወደ ጥጉ ስንታጠፍ ዘካርያስ ፍጥነቱን ጨመረ። እጄን አጥብቆ ይዞኝ ነበር፣ ነገር ግን ካለኝ ያልታወቀ ፍርሃት የተነሳ አንዲት ቃል እንኳ ለመናገር አልደፈርኩም። ወደ ታች የምናደርገው ጉዞ ወደ ክፍሉ ስንወጣ ከነበረው ጉዞ ይልቅ ረጅም እንደሆነ ተሰማኝ። ተመሳሳይ የሆኑ ኮሪደሮችን አልፈን ስንሄድ፣ በመጨረሻም አንዱን ኮሪደር ወዲያውኑ ለየሁት። አንዴ ወደ ሜዳው ከወጣን እንደ ምርኮኛ አንሆንም በሚል ስሜት እፎይታ ተሰማኝ። የሆነ ሐውልት ሳይ መድረሳችንን አረጋገጥኩ። ወደዚህ ሆቴል ስንመጣ መጀመሪያ ካስተዋልኳቸው ነገሮች አንዱ እሱ ነበር፤ በዚያ ትልቅ ነገር ላይ በኩራት ቆሞ የነበረውን እርቃኑን ሐውልት ሳይ "አስታግፊሩላህ" ማለቴን አስታውሳለሁ። በድንገት ዘካርያስ ያለምንም ማስጠንቀቂያ ቆመና አሁን ከታጠፍንበት ጥግ በስተጀርባ በኃይል ሳበኝ። ተደናቅፌ በጀርባዬ ዘካርያስን ደገፍኩት፤ እጄ ከእጁ መውጣቱን ያወቅኩት ግድግዳውን ተደግፌ ራሴን ሳስተካክል ነበር። "ከነዚህ ውስጥ የምታውቂው ሰው አለ?" ሲል ዘካርያስ ከጭንቅላቴ በላይ ሆኖ አሻግሮ እያየ ጠየቀኝ። እኔም ልክ እንደ እሱ የዘካርያስን ዓይኖች ተከትዬ አጮልቄ ተመለከትኩ። አንድ ረጅም ወፍራም ቅንድብ ያለውና ግንባሩ ላይ የቁጣ ምልክት የማይለየው ሰው በዋናው በር አጠገብ ወረቀት እያነበበ ቆሟል። ከዚህ በፊት አይቼው አላውቅም። ሌሎቹ ሁለቱ ሰዎች ደግሞ ከማውራት ይልቅ አካባቢውን ይቃኛሉ። ፊታቸውን በደንብ ማየት ባልችልም፣ ከጀርባዎቻቸው ስረዳ ግን የሚያውቁኝ አይመስሉም። አንገቴን ይበልጥ አቅንቼ ለማየት ሞከርኩ፣ ነገር ግን ቀድሞውንም በጣቶቼ ቆሜ ስለነበር ቁመቴ ምንም አልጨመረም። ዘካርያስ ሁኔታውን ተሳስቶታል በሚል የእፎይታ ስሜት፣ "ዘንድሮስ ከመጠን በላይ ተጨንቀሃል" ብዬ ልነግረው ወደ እሱ ልዞር ስል... አንድ የሚያብለጨልጭ ነገር ትኩረቴን ሳበው። የሚያብለጨልጭ የወርቅ ሰንሰለት። ከመስተንግዶ ጠረጴዛው አጠገብ ተደግፎ የነበረው ሰው ወደ እኛ አቅጣጫ ይመለከት ነበር። እንዲያውም በቀጥታ እኔን ነበር የሚያየኝ፤ ልክ ሰውነቴን አልፎ የሚመለከተኝ ነበር የሚመስለው። እኔ ሳላውቀው በፊት እነዚያ አስፈሪ ዓይኖች እኔ ላይ አርፈው ነበር። የከንፈር ቀለበቱን በጥርሶቹ ወደ አፉ ሳበና ፈገግ አለ። ወዲያውኑ በአእምሮዬ ጨለማ ክፍል ውስጥ ተቀብረው የነበሩ ትዝታዎች እንደ መብረቅ ብልጭ እያሉ መጡ። እነዚህ ትዝታዎች የሚመጡት በሌሊት ተኝቼ ህሊናዬን መቆጣጠር በማልችልበት ጊዜ ብቻ ነበር። የሚያስፈሩ ዓይኖች... እጆች... ረጅም የብረት ቁርጥራጮች... ሁሉም በዓይነ ህሊናዬ መመላለስ ጀመሩ። የምናደርገውን የሽሽት ጉዞ የጀመረውን ሰው አይቼ አእምሮዬ ተናወጠ። ልክ የሆነ ነገር የምናገርበት አቅም አጥቼ፣ እጄን ወደ ኋላ ዘርግቼ ዘካርያስን ፍለጋ ሄድኩኝ። እሱ ከኋላዬ ቆሞ ነበርና፣ እየተከታተለኝ ወደነበረው ሰው ጠቆምኩት። "እዚያ ነው" ብዬ በደካማ ድምፅ ነገርኩት፤ ድንገት ነጻ የወጡ ትዝታዎች አእምሮዬን ሲወሩኝ ራሴን አዞረኝ። እኔ ልረሳቸው የሞከርኳቸው ትዝታዎች በውስጤ እንደ እሳት ነደዱ። ዓይኖቼን ከእኔ ላይ ላላነሳው፣ ለቀናት በስቃይ ስንሽከረከር ያየኝና አንዳች ነገር ሳያደርግልኝ ሲስቅብኝ ወደነበረው ሰው ላይ አተኮርኩ። ከእሱ ውሃ ለመጠየቅ ብማጸነውም፣ በሩን ዘግቶብኝ የሄደው እሱ ነበር። እዚህ ነበር፣ እኔን እያየ። የከንፈር ቀለበቱን አውጥቶ ከጠረጴዛው ላይ ተነሳ። "መሮጥ ነበረብኝ፣ ነገር ግን እግሮቼ እንደ ሁለት የጭነት መኪናዎች ከባድ ሆነው ተሰሙኝ። ከመጠን ያለፈ ፍርሃት ሃይሌን ጨረሰው። ምን እንደማደርግ ሳላውቅ ዘካርያስን በዕውር እምነት ተከተልኩት። በስሜት ማዕበል ውስጥ እየተመላለስኩ ነበር። አሁን መዳኒቴ እሱ ብቻ ነበር። ከማመን ውጭ ምርጫ አልነበረኝም። ግን ከዚህ በፊት የማናውቃቸውን መንገዶች እየወሰደኝ ነበር። እኔ የማውቀው ሁሉ፣ ወደ ገደል ልንገባ እንደምንችል ብቻ ነው። "ዘካርያስ የት እየሄድክ ነው? ከዚህ መውጣት አለብን" አልኩት። ድምፄ ተንቀጠቀጠ፤ የእኔን ድምጽ የሰማው አይመስለኝም እግሮቼ ከወትሮው የበለጠ ከባድ ሆነው ይሰማኛል። "አትጨነቂ። ሁሉንም ነገር አጥንቻለሁ" አለ። "ደርሰናል... ነይ" ሲል አበረታኝ። **** 👉 ክፍል 17 ከ 150 ሪያክሽን በኋላ ይቀጥላል…...

❖•ೋ° °ೋ•❖ ╬╬═════════════╬╬         ❤️‍🩹 ፈዉስ ❤️‍🩹 ╬╬═════════════╬╬ ❖•ೋ° °ೋ•❖      ╭─┅┅┅┅┅─╮       ✯ ክፍል 15 ✯      ╰─┅┅┅┅┅─╯

ሳራ

"አባትሽ ነው" አለኝ፣ አእምሮው በጭንቀት ተወጥሮ። ድምፁ ያንን ሁልጊዜ የሚታወቅበትን ደንታ ቢስነት አጥቶ ነበር። "እና?" "አንሺዋ" ብሎ ስልኩን ወደ እኔ ዘረጋው። "አይ፣ ላንተ እኮ ነው የደወለው። አንተው አንሳው" አልኩት፣ አሁንም ከጭቅጭቃችን በመነጨ ንዴት። የዘካርያስ ማቅማማት ከፍርሃት የመነጨ እንዲሆን ተመኘሁ። አባቴ እኛ እየተጣላን እንደሆነ ቢያውቅ እንኳ ምንም የሚያደርግ ሰው አይደለም። እኛን ለማስታረቅ ነው የሚሞክረው። ልክ እንደዚህ የማይረባ የሠርግ ጉዞ፤ እርስ በርሳችን 'እንድንፈላለግና እንድንተማመን' ያደርገናል ብሎ ያስባል። አዎ፣ ነገሮች በእርግጥም በጥሩ ሁኔታ ላይ ናቸው! ቲኬቶቹ አስቀድመው ተቆርጠውና ተከፍሎባቸው ባይሆን ኖሮ ለዚህ ጉዞ በፍጹም አልስማማም ነበር። "አ...አሰላሙ አለይኩም" ዘካርያስ በመጨረሻ ስልኩን አንስቶ ወደ ጥግ ራቅ አለ። "አዎ ሁሉም ነገር ደህና ነው....." ዘካርያስ የእኔን እርዳታ ፍለጋ ወደ እኔ ሲያይ ዓይን ለዓይን ተገጣጠምን፤ ወዲያውኑ ፊቴን አዙሬ ትራሴን ማስተካከል ጀመርኩ። ትራሴን በማስተካከልና ጠረጴዛው ላይ ያሉትን ጌጣጌጦች በመደርደር ራሴን ቢዚ ለማድረግ ሞከርኩ። የሆነ እንቅስቃሴ ሰምቼ ዞር ስል ዘካርያስ አጠገቤ ቆሞ አገኘሁት። ዓይኖቹ ምን ያህል እንደደከመው ይናገሩ ነበር። ከዚህ በፊት አላስተዋልኩትም ነበር እንጂ ከዓይኑ ስር ያሉት ጥቁር ምልክቶች በግልጽ ይታዩ ነበር። ይህም በየሌሊቱ በቅዠት እየባነንኩ ከእንቅልፉ ስለምቀሰቅሰውና እሱ ያልለመደውን የፈጅር ሶላት ለመስገድ አብሮኝ ስለሚነቃ እንደሆነ ልቤ ነገረኝ። "ሊያነጋግርሽ ይፈልጋል" አለኝ። ስልኩን ተቀብዬ አየሩ ወዳለበት በረንዳ አመራሁ። "አሰላሙ አለይኩም አባዬ።" "ወአለይኩም አሰላም... ልጄ፣ ነገሮች እንዴት ናቸው?" "አልሃምዱሊላህ ሁሉም አሪፍ ነው። አንተስ እንዴት ነህ አባዬ?" "አልሃምዱሊላህ ደህና ነኝ። ትንሿ ሚጡም እዚህ ከእኔ ጋር ሆና ጊዜ እያሳለፍን ነው" አለኝ። ድምፁ በጣም ብሩህ ስለነበር ፈገግ ማለቱን ወዲያው አወቅኩ። "ያ በጣም ደስ ይላል" አልኩኝ። ሚጡ የምግብ አብሳያችን የልጅ ልጅ መሆኗን አውቃለሁ። አይቻት ባላውቅም አባዬ ስለ እሷ ከሚነግረኝ ብዙ አውቃለሁ። ሚጡ ለአባቴ የደስታ ምንጭ ናት። "ከዘካርያስ ጋር በደንብ እየተግባባችሁ ነው?" የሚለው ጥያቄ በድንገት ተነሳ። "ለምን ጠየቅከኝ?" "ተኩራርፋቹሃል ማለት ነው?" "አይደለም" አልኩኝ፣ ንግግሬ እርግጠኝነት ይጎድለው ስለነበር ድምፄን ለማስተካከል ሞከርኩ። "ታዲያ እየተግባባችሁ ነው?" "እ... አዎ፣ በተወሰነ መልኩ" አልኩኝ፣ ከመዋሸት ለመዳን። እውነቱን ለመናገር ጠዋት ላይ ያለምንም ጠብ ቁርስ አብረን መብላታችን ራሱ ትንሽ መሻሻል ነበር። "በተወሰነ መልኩ?" ብሎ ጠየቀኝ፣ ግን ብዙ አልገፋበትም። "አዎ" አልኩኝ። "መስማቱ ጥሩ ነው። እሱ ጥሩ ሰው መሆኑን ታውቂያለሽ። ዘካርያስ በጣም ታታሪና ከምርጦቹ አንዱ የሆነ ቦዲጋርድ ነው። ትንሽ እረፍት ስጪው የኔ ውድ። እሱ የሚያደርገው ነገር ሁሉ ለአንቺ ጥቅም ብሎ ነው።" "አውቃለሁ አባዬ። ለምንድነው ይሄን ሁሉ የምትነግረኝ?" አልኩኝ፣ በግድ እየሳቅኩ። ለምንድነው ወሬው ሁልጊዜ ስለ ዘካርያስ የሚሆነው? "ልጄን የማላውቃት እንዳይመስልሽ። አሁንም በዚህ ነገር ውስጥ በማለፍሽ እንደተናደድሽ አውቃለሁ። ለእኔ 'አይ' ለማለት ልብሽ ባይጨክንም፣ አሁንም ግን በጉዳዩ ላይ ቅር እንዳለሽ አውቃለሁ።" "ባንተ አልተናደድኩም አባዬ" አልኩት፣ ከእሱ ወገን የልጅ ሳቅ ስሰማ ፈገግ እያልኩ። አባቴን በጣም ነው የምወደው፣ እንዴት እንዲህ ብሎ ያስባል? "አውቃለሁ ልጄ። ግን ንዴትሽን እየተወጣሽ ያለሽው ተገቢ ባልሆነ ሰው ላይ ነው።" "ዘካርያስን ማለትህ ነው?" "አዎ ልጄ" አለ። መስመሩ ለጥቂት ጊዜ ዝም አለ። አባቴ ከልብ ለልብ ለመነጋገር ወደ ሌላ ክፍል እንደገባና በሩን እንደዘጋው ድምፅ ሰማሁ። "ዘካርያስ ላንቺ ሲል ሕይወቱን አደጋ ላይ ጥሏል። እሱ እዚህ ጋር ጠላትሽ አይደለም። ልታምኚው ይገባል። ሁሉንም ነገር ልታማክሪው ይገባል። እሱ በፍጹም አይጎዳሽም፣ ለዚህ ቃል እገባልሻለሁ።" አባቴ በዘካርያስ ላይ ያለው እምነት ምን ያህል ጥልቅ እንደሆነ አስገረመኝ። ለእኔ ግን እሱን ሙሉ በሙሉ መቀበል ትንሽ ከበደኝ። የገባውን ቃል የመፈጸም አቅሙን ወይም ታማኝነቱን ተጠራጥሬ አይደለም። ዘካርያስን ባላምነው ኖሮ ገና ከመጀመሪያው ለዚህ የሠርግ ጉዞ አልስማማም ነበር። እሱ ጠላት እንዳልሆነ ቀድሞውንም አውቃለሁ። ነገር ግን በባህሪው ላይ ያለውን ትዕቢትና ተስፋ አለመቁረጡን አልቻልኩትም። ያለሁበትን አደገኛ ሁኔታ የተረዳው አይመስልም። በሌላ በኩል ደግሞ አንዳንድ ጊዜ ከመጠን በላይ ይጨነቃል። በራሱ በዘካርያስ ምክንያት የሚመጣውን ንዴቴን ሌላ በምን ልወጣው እችላለሁ? አባቴ የተናገረውን እያሰላሰልኩ በረጅሙ ተነፈስኩ። እነዚህን ነገሮች አስቀድሜ አውቃቸዋለሁ፣ ነገር ግን ተቀምጬ ስለ ሁኔታዬና እንዴት እሱን መያዝ እንዳለብኝ አስቤ አላውቅም ነበር። የደከሙ ዓይኖቹ በአእምሮዬ መጡብኝ፣ እሱን ማሰብ ስላልፈለግኩ ራሴን ወዘወዝኩ። እውነታው ግን ዘካርያስ አሁንም ለእኔ እንግዳ ነው። በአንድ እንግዳ ሰው ላይ ሙሉ እምነቴን ጥዬ 'ይህ ሰው ይጠብቀኛል' ብዬ ማመን ከበደኝ። በውስጤ አላህ ጠባቂ እንደሆነ አውቃለሁ፣ ነገር ግን አሁን ይሄ ሁሉ የአላህ ፍቃድና እቅድ መሆኑን ተረዳሁ፤ ይህንን መካድ አልችልም። "አ... አባዬ እሺ ገባኝ? ለሶላት እየረፈደብኝ ነው..." ለአባቴ ጉዳዩን ለማስቀየር እየሞከርኩ ነበር፣ ነገር ግን በድንገት ስልኩ ከእጄ ላይ ተነጠቀ። ስልኩ ብቻ ሳይሆን እጄም ጭምር ተይዞ ነበር። ፊቴን አኩርፌ ዞር ስል ዘካርያስ ከበረንዳው ጫፍ እየጎተተኝ መሆኑን አየሁ። የፊቱን ሁኔታ አንድ ጊዜ ስመለከት፣ የኔም ፊት ልክ እንደ እሱ ሆነ፤ ስጋትና ግራ መጋባት በፊቴ ላይ ነገሠ። እሱም ጣቱን በከንፈሮቹ ላይ አድርጎ "ዝም በይ" የሚል ምልክት ሲያሳየኝ ሙሉ በሙሉ ጭጭ አልኩ። **** 👉 ክፍል 16 ከ 150 ሪያክሽን በኋላ ይቀጥላል…...

❖•ೋ° °ೋ•❖ ╬╬═════════════╬╬         ❤️‍🩹 ፈዉስ ❤️‍🩹 ╬╬═════════════╬╬ ❖•ೋ° °ೋ•❖      ╭─┅┅┅┅┅─╮       ✯ ክፍል 14 ✯      ╰─┅┅┅┅┅─╯

ሳራ

ዘካርያስ ከመመለሱ በፊት ፀጉሬ ይደርቃል በሚል ተስፋ ፎጣውን ከጭንቅላቴ ላይ አውርጄ ራሴን ወዘወዝኩት። ሊደርቅ በጣም ጥቂት ነበር የቀረው፣ ትንሽ ንፋስ ካገኘ ይደርቃል። መስኮቱ አጠገብ ተቀመጥኩ፤ ንፋሱ ፊቴን ሲነካው ደስ የሚል ስሜት ይሰጣል፤ ቀኑ በጣም ያምራል። ሞቅ ያለ ቢሆንም ነፋሻማ ነበር። ልክ መሆን ያለበት የአየር ሁኔታ። ሁሉም ሰው ወደ ውጭ ወጥቶ በአየሩ ቢደሰት አይገርምም። ልጆች እየሮጡና በደስታ እየጮኹ እርስ በርሳቸው ውሃ ሲረጫጩ ሳቃቸው በአየር ላይ ሲስተጋባ ይሰማኛል። ንፋሱ ፀጉሬ ወደ ኋላ እንዲወረወር አደረገው፤ ይህም እንደ ልማዴ ፀጉሬ መጽሐፌን እንዳይጋርድብኝና ንባቤን እንዳያስተጓጉልኝ ትልቅ እርዳታ ሆነልኝ። ምንም የሚረብሽ ነገር የለም። እኔና መጽሐፌ ብቻ ነን ያለነው። ልክ እንደ ድሮ። በፈገግታ መጽሐፌን ገለጥኩና ምልክት ያደረግኩበትን ገጽ ለመፈለግ ሞከርኩ፤ ነገር ግን ከቦርሳዬ ውስጥ የሚመጣው የተለየ የስልክ ጥሪ ያንን ሰላሜን አጠፋው። ተነሳሁና ቦርሳዬን ካተረማመስኩ በኋላ ስልኩን ለማንሳት በረጅሙ ተነፈስኩ። ዘካርያስ? በጣም ጥሩ! አሁን ደግሞ ምን ፈልጎ ይሆን? "አሰላሙ አለይኩም" አልኩት። በስልክ ስናወራ ይህ የመጀመሪያ ጊዜያችን ነው። እንዴት ሰላም እንደምለው ለማሰብ ማቅማማቴ ገርሞኛል። እውነቱን ለመናገር እቤት ውስጥ ስናልፍ እንኳ "እንዴት ነህ" ወይም "አሰላሙ አለይኩም" ተባብለን አናውቅም ነበር። ገርሞት ለሰላምታዬ ምላሽ ሰጠኝ። "ወአለይኩም አሰላም... ወደ ውጭ ተመልከቺ" አለኝ ወዲያውኑ። "ለምን?" አልኩኝ ፊቴን አጨማድጄ። "እዚያው መሆንሽንና ደህና መሆንሽን ማየት አለብኝ፣ ስለዚህ ወደ በረንዳው ውጪ።" አለኝ "በእርግጥ ደህና ነኝ። ለምን ደህና አልሆንም?" "ዝም ብለሽ ውጪ! ካልሆነ ግን ተመልሼ እመጣለሁ" አለ በንግግሩ ውስጥ ብስጭት እየታየበት። "ቆይ" አልኩትና ፎጣዬን በፀጉሬ ላይ መልሼ ጠቅልዬው ወደ በረንዳው ወጣሁ። ሜዳውን ስቃኘው ሁሉም ሰው በጣም ትንሽ ሆኖ ይታየኛል፣ የሰዎችን ፊት መለየት ይከብዳል። "ጥሩ። አየሁሽ። ዝም ብዬ ለማረጋገጥ ያህል ነው" አለኝ ዘካርያስ። በየቦታው ብመለከትም እሱን ግን ማየት አልቻልኩም። እግር ኳስ የሚጫወቱ ልጆችንና የሚራመዱ ሰዎችን ማየት እችላለሁ ግን ዘካርያስ የታለ? "እኔ ግን አላየሁህም። የት ነህ?" አልኩኝ ፀሐዩ እንዳይሸፍነኝ ዓይኔን በእጄ ጋርጄ። "እዚህ በታች በኩል በእግረኛ መንገድ ላይ ነኝ" አለ። የእግረኛ መንገዱን ስከታተል፣ በአንድ እጁ ስልክ ይዞ በሌላኛው እጁ ወደ እኔ የሚውለበልብ ሰው አየሁ። "እሺ ጥሩ። የቀረህ ነገር አለ?" አልኩት እንደገና ንባቤን ሳይረብሸኝ። "አይ ያው... ምንድነው የምሰማው ድምፅ?" የዘካርያስ ድምፅ ተለወጠ። ድምፁን ባይሰማው ኖሮ ደስ ይለኝ ነበር። ያው የታዘዘው ቸኮሌት እየመጣ መሆን አለበት። "ምንም አይደለም። በሩ ላይ የሆነ ሰው መጥቶ ነው" አልኩኝ ለመክፈት እየተንቀሳቀስኩ። ዘካርያስ ግን አስቆመኝ። "በሩን እንዳትከፍቺ!" ድምፁ በስልክ ውስጥ እየተቆራረጠ መሰማት ጀመረ። እየሮጠ ነው እንዴ?የሆነ ቸኮሌት አዝዤ ነው" አልኩት። እሱ ግን ንግግሬን ችላ ብሎ፣ ሲሮጥ የእግሩ ድምፅ ይሰማኝ ነበር። "ወደ አልጋዬ ሂጂና ፍራሹ ስር ተመልከቺ። ሽጉጥ ታገኛለሽ። እሱን ወስደሽ..." "የታዘዘው እዚህ ነው እንዴ?"። ድምፁን ወዲያው አወቅኩት፤ ጠዋት ቁርስ ያመጣችልን ያቺው ሴትዮ ናት። ዘካርያስ ለሚያደርገው የፈራረሰ ጭንቀት ገርሞኝ ወደ ሄድኩ። "በሩን እየከፈትኩ ነው" አልኩት ሽጉጥ እንዴት እንደሚተኮስ የሚሰጠኝን መመሪያ ችላ ብዬ። በእውነት አብዷል! "ምንም ቢፈጠር ስልኩን እንዳትዘጊው" ሲል አዘዘኝ፣ እኔም እንደተባለው አደረግኩ። "ጤና ይስጥልኝ። ትዕዛዝዎ መቷል ወይዘሮ ዛራ" አለችኝ። በጠራችኝ ስም ምክንያት ልደናቀፍ ምንም አልቀረኝም፤ በስልኩ በኩል ዘካርያስ ሲስቅ ሰማሁት። ፈገግ ለማለት ብሞክርም አልተሳካልኝም፤ ሆኖም ግን አመስግኛት ለረጅም ጊዜ የጠበቅኩትን ቸኮሌት ተቀበልኩ። "በጣም አመሰግናለሁ" አልኩኝ ዘካርያስ እየሰማኝ እንደሆነ እያወቅኩ። በዚህ ሁኔታ ውስጥ ያ ሞኝ ሽጉጡ እንደማያስፈልገኝ ላረጋግጥለት ፈልጌ ነበር። ነገር ግን ዘካርያስ አሁን በስልኩ መስመር ላይ አልነበረም፤ ይልቁንስ በሩ ፊት ለፊት ቆሞ ነበር። እሱም ሴትየዋን አመስግኖ፣ ትንፋሹ እየተቆራረጠ በሩን ዘጋው። ከሜዳው ተነስቶ እስከ ክፍላችን ድረስ ለመድረስ የፈጀበትን ጊዜ ለማስላት እየሞከርኩ አፈጠጥኩበት፤ ነገር ግን በሐሳብ ማዕበል ውስጥ ስጠልቅ ራሴን ስላዞረኝ ለአንዲት ሰከንድ እንኳ ማሰብ አቆምኩ። አንዳንድ ጊዜ እሱ የሰለጠነ ቦዲጋርድ መሆኑን እረሳዋለሁ። "ከእንግዲህ ብቻሽን የምተውሽ ለመጨረሻ ጊዜ ነው" ሲል ደመደመ። "ቀላል መመሪያዎችን እንኳ መከተል አትችዪም" ሲል ብቻችንን እንደሆንን መቆጣት ጀመረ። የንግግሩ ቃና አስገረመኝና ፊቴን አጨማደድኩ። "እኔን እንደ ሕፃን ልጅ ማየትህን አቁም። እስከ ተወሰነ ደረጃ ራሴን የመንከባከብ ብቃት አለኝ። ምንም የሰራሁት ስህተት የለም" አልኩት። "ኦ! እውነትሽን ነው?" አለ። "ምንድነው ችግርህ? ምንም የተፈጠረ ነገር የለም" አልኩት። እንደገና ወደ ጭቅጭቅ እየገባን እንደሆነ ተሰማኝ። አንድ ቀን እንኳ ሳንጣላ እንቆያለን ብዬ ሳስብ፣ ይኸው እንደገና ወደ እዚያው ተመለስን። በዚህ ጊዜ መጥፎው ስሜት ከዘካርያስ በግልጽ ይንጸባረቅ ነበር። "ታዲያ ምን ይሁን? አሁንም ቢሆን ትዕዛዜን ጥሰሻል። ለማንም በሩን እንዳትከፍቺ ነበረ ያልኩሽ።" "ምን እያደረግኩ እንደሆነ አውቅ ነበር!" "አታውቂም። ማንኛውንም ነገር ከማድረግሽ በፊት ሊከሰት የሚችለውን እጅግ የከፋ ሁኔታ ማሰብ አለብሽ። ከእሷ ጋር ማንኛውም ሰው ሊኖር ይችል ነበር። ቢላ የያዘ ሰው፣ ሽጉጥ የያዘ ሰው፣ ወይም በሩን እንደከፈትሽ ሊወስድሽ የተዘጋጀ ሰው! ሊኖር ይችላል" "ግን ምንም የተፈጠረ ነገር የለም። ታዲያ ለምንድነው የምትጮህብኝ?!" ድምፄን ከፍ አድርጌ በንዴት ጠየቅኩት። "ሐሳቤ አልገባሽም! የሆነ ነገር የመፈጠር ዕድል ነበረ እያልኩሽ ነው።" "የእኔ ሐሳብ ደግሞ ምንም አልተፈጠረም የሚል ነው" አልኩኝና በጭቅጭቁ ሰልችቶኝ ንጹህ አየር ፍለጋ ወደ በረንዳው አመራሁ። ዘካርያስም ተከታትሎኝ መጣ። "እየቀለድሽ ነው! እዚህ ጋር እኔ ኃላፊነት አለብኝ። አንቺ ላይ የሆነ ነገር ቢፈጠር ተጠያቂው እኔ ነኝ። ይህ ስራዬ ነው!" ዘካርያስ ፊቱን በእጁ አሸ። ትዕዛዙን ስላልሰማሁ ተበሳጭቷል፤ መቼ ሰምቼው አውቃለሁና ነው ይሄን ያህል የሚበሳጨው? ምናልባት በሌላ ሁኔታ ቢሆን በሩን አልከፍትም ነበር፣ ነገር ግን እኔም አእምሮ አለኝ፤ መቼ ደህንነቱ የተጠበቀ እንደሆነና እንዳልሆነ መለየት እችላለሁ። ያለ ሰው እርዳታ መንገድ መሻገር የማትችል ሕፃን ልጅ አይደለሁም።

"ለምንድነው እንዲህ ከመጠን በላይ የምትጨነቀውና የምታስቸግረው?" "ስለ ማስቸገር አንቺ ነሽ ለእኔ የምትነግሪኝ?" ድምፁ በንዴት የተሞላ ነበር። "አይ... አይ፣ እኔ በቃኝ" ብሎ ራሱን ነቀነቀና ወደ አልጋው ዞሮ ሄደ። "ምን ማለትህ ነው?!..." ማብራሪያ ለመጠየቅ አፌን ከፈትኩኝ፣ ነገር ግን የስልኩ ጥሪ አቋረጠኝ። የስልኩ ድምፅ ሁለታችንንም ካለንበት አቆመን፤ ከትልቅ ጥፋትም አዳነን። ይበልጥ የሚያቆስሉ ቃላትን ቢናገር ኖሮ፣ ብቻዬንም ቢሆን ጥዬው እሄድ ነበር። የደዋዩን ስም ተመለከተና በጭንቀት ወደ እኔ አየ፤ ጥሪውን ለመቀበል ጣቱ አመነታ። **** 👉 ክፍል 15 ከ 150 ሪያክሽን በኋላ ይቀጥላል…...